Euthanasieverklaring

Euthanasie is iedere vorm van handelen door een arts met het doel om een einde aan leven te maken. 

Ook hulp van de arts bij zelfdoding valt hieronder. Het doel moet zijn een einde te maken aan uitzichtloos en ondraaglijk lijden van de patiënt. Euthanasie is geregeld in de wet Toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding.

Geen vorm van euthanasie is:

  • het staken of niet beginnen van een medische behandeling op verzoek van de patient. Een arts moet deze weigering tot verdere behandeling respecteren; 
  • het afzien door een arts van een zinloze medische behandeling (dit behoort tot normaal medisch handelen);
  • het door een arts proberen te verlichten van de pijn van een patient met steeds zwaardere medicijnen die als neveneffect hebben dat ze het leven bekorten;
  • het beeindigen van het leven van niet levensvatbare,  zwaar gehandicapte pasgeborenen of comapatienten.
Indien u om een of andere reden in een situatie komt die u op dit moment als ondraaglijk en uitzichtloos zou noemen, kunt u een euthanasieverklaring opstellen. 
U kunt bijvoorbeeld in een situatie terecht komen waarin u zich niet meer bewust genoeg bent om zelf om euthanasie te vragen. 
Daarom kunt u er nu alvast met uw huisarts over praten en/of uw euthanasieverzoek op schrift zetten. 
Zo’n schriftelijke wilsverklaring, ook wel euthanasieverklaring genoemd, wordt in de Nederlandse wet erkend als legitiem verzoek om euthanasie. De huisarts moet zich, indien de situatie zich daadwerkelijk voordoet, ervan vergewissen dat deze (schriftelijke) wens nog steeds geldt. 
Ook is de huisarts, net als bij een mondeling verzoek, verplicht zich te houden aan de stringente wettelijke zorgvuldigheidseisen.

Het verzoek om euthanasie mag niet onder druk of invloed van anderen worden gedaan of het gevolg zijn van een psychische stoornis. De betreffende persoon moet volledig inzicht hebben in zijn ziekte, het vermoedlijk verloop ervan en de behandelingsmogelijkheden.

Euthanasie is niet altijd toegestaan. Levensbeeindigend handelen en hulp bij zelfdoding door een arts vallen in Nederland onder het wetboek van strafrecht. Volgens deze wet is het verboden een ander te doden, ook als die ander hierom uitdrukkelijk heeft verzocht. De kern van de euthanasiewet is dat hierop een uitzondering geldt.

Een arts mag in principe geen euthanasie uitvoeren bij demente patienten. Dementie vormt op zichzelf geen reden voor levensbeeindiging op verzoek of hulp bij zelfdoding. Alleen als er een wilsverklaring voorhanden is en als er naar het oordeel van de arts daadwerkelijk sprake is van uitzichtloos en ondraaglijk lijden, mag de arts overgaan tot euthanasie. Een arts is evenwel niet verplicht om aan een verzoek tot euthanasie gevolg te geven. Voor meer informatie zie ook de website: www.euthanasie.nl

Klik hier om een euthanasieverklaring te bekijken en/of te downloaden.